Haakwerk

Tussen het naaien door (lees: wanneer ik te moe ben om achter mijn naaimachine te gaan zitten maar wel creatief wil bezig zijn) neem ik de haakpen al wel eens ter hand.

Ik wil jullie dan ook graag enkele van mijn creaties tonen:

Voor jarige Sara die houdt van badeendjes:

En voor een vriend van manlief (https://www.facebook.com/WellOwlBeDamned):

Bij deze uil maakte mijn man een totaalpakket rond de zegswijze 'Wat baten kaars en bril als de uil niet zien en wil'.

Beide patronen vond ik op het internet en de katoen koop ik bij Veritas (Catania).

In mijn haaktas ligt nog een lieveheersbeestje met bungelbeentjes te wachten om tot 1 geheel gemaakt te worden (maar dat vind ik het minst leuke deel aan haken...)

Eindelijk klaar!

Het was een werk van lange adem. Maar het was heel prettig om te doen. Tegen het einde kon ik zelf zowaar blindelings haken!

De plaid is klaar!

190 vierkantjes haken en die aan mekaar vast zetten. Bij het aan mekaar haken kreeg ik zowaar last van een haakvinger. Door de zwaarte van de plaid moest ik wat harder trekken waardoor er op mijn wijsvinger een putje van de haaknaald ontstond. Gelukkig was er Compeed!

En dan nu de foto's! (ben er niet zo tevreden van maar met dit herfstweer is er geen mooie lichtinval)

Laat die koude herfst- en winteravonden nu maar komen! Gezellig samen onder de plaid met een tasje thee, kaarsjes aan, meer moet dat niet zijn!

Een uiltje knappen

of was het een knap uiltje?

Enkele dagen geleden ontdekte ik een prachtige blog:http://ingesnuffel.blogspot.be/. Wat een creatieve madam!
Pieter was direct verkocht door haar mooie uilen. Tussen het afwerken van de granny-squares door waagde ik me dan ook aan de gehaakte uiltjes. En ook Charlotte wou direct een uilenbestelling plaatsen.

Zijn ze niet geweldig?! Op haar blog beschrijft Inge het karakter van haar grote uilen. En inderdaad: 2 uilen op dezelfde manier gemaakt maar toch hebben ze een volledig verschillende uitdrukking in hun oogjes. Er gaan er hier nog veel volgen!

Pieter wou ook graag zo'n grote uil. Maar een knuffeldier, dat heb ik nog nooit gemaakt. Toch maar eerst met wat restjes proberen.
Het maken van de uil voelde een beetje als het leven geven aan het beestje. Bijzonder. En ook al is hij gemaakt van de restjes van mijn blauwe broek (ik merk nu dat ik de blauwe nooit op mijn blog zette, maar is dus hetzelfde model als deze rode) en groene rok, ik ben er heel blij mee, en wat nog belangrijker is: Pieter is in de wolken!

 

 

Hij wil nog graag een applicatie op de buik, maar kan maar niet beslissen welke figuur dat dan moet zijn...

 



Al de hele dag denk ik na wie ik eens een uiltje cadeau kan doen. Dan maak ik hem ook met mooiere stofjes!
Bedankt Inge, voor de inspiratie!

Groen, groener, groenst

Oei oei, wat was het hier stil de voorbije weken. Er werd nochtans wel genaaid ten huize Lady Stitch. Maar een rok en een broek laten zich van hun beste kant zien wanneer ze gedragen worden op de foto. En daar zat het probleem. Ze werden wel al vaak gedragen maar de gelegenheid bood zich nooit aan om er een foto van te laten maken. Dus toen ik vanmiddag helemaal in tenue stond en dochterlief in de buurt was, kwamen we samen op hetzelfde idee: foto maken!
En ziehier het resultaat:

Het modelletje (van de rok) komt uit het alom bekende en geweldige rokjesboek van Mme Zsazsa: de A-lijn met paspelband.
Het model (in de rok) moest poseren voor de foto, want volgens de dochter 'is dat anders maar een stomme foto'.
Het bloemetje op mijn trui haakte ik ook zelf:

En zo is de tenue helemaal compleet. Nu alleen nog wachten op mooier weer zodat die laarsjes ver de kast in kunnen en ik er pumps of sandalen onder kan dragen!